ძალიან მოკლე ისტორია გმირი ურალ ბატირის შესახებ. ურალ-ბატირი

07.04.2019

ურალ-ბატირი
ბაშკირული ზღაპარიმოკლე შინაარსი

  • ურალის ბატირის ეპიკური სიუჟეტი
    ნაკვეთის საფუძველი ამ ეპოსისარის ურალის ბატირის გმირული ბრძოლის აღწერა სხვა ადამიანების კეთილდღეობისთვის. მთავარი გმირის მოწინააღმდეგეები არიან დამპყრობლები სხვა ქვეყნებიდან, რომლებსაც ბოროტი სხვა სამყაროს ძალები ეხმარებიან. მოთხრობის გმირები დედამიწის ჩვეულებრივი მკვიდრნი არიან, რომლებიც ბედნიერების უფლებას იცავენ.

    ნაკვეთი მოიცავს მითიური არსებები- ზეციური მეფე სამრაუ და ბუნების სულები. ეპოსის თითოეული ნაწილი აღწერს სამი გმირიდან ერთ-ერთის ცხოვრებას, რომლებიც მოხუცი იანბირდეს შვილები და შვილიშვილები არიან. ეპოსის პირველი ნაწილი მოგვითხრობს თავად მოხუცსა და მის ცოლ იანბიკას შესახებ.

    ბედის ბოროტი ნებით ისინი იძულებულნი არიან იცხოვრონ უკაცრიელ ტერიტორიებზე. Მოხუცები დაქორწინებული წყვილინადირობს გარეულ ცხოველებზე, რადგან ეს ერთადერთი გზაა საკუთარი თავისთვის საკვების მისაღებად. ქალის დაკნინების წლებში ზეციური მეფე მის ორ ვაჟს, ურალსა და შულგენს აძლევს.

    მოხუცმა იანბერდემ შვილებს უთხრა ბოროტი ძალის ულემის არსებობის შესახებ, რომელიც ანადგურებს დედამიწაზე მთელ სიცოცხლეს. საუბრის დროს გედი მიცურავდა ხალხს და თქვა, რომ პლანეტაზე სიცოცხლის უკვდავი წყარო იანშიშმა იყო. მამისა და გედის ისტორიებით აღფრთოვანებული ბიჭები გადაწყვეტენ იპოვონ მაცოცხლებელი წყარო და ამით გაანადგურონ ულემი.

    თუმცა, მათი მოგზაურობის დროს შულგენი ბოროტების მხარეს გადადის და ყოველმხრივ ხელს უშლის ძმას, ურალ ბატირს, შეასრულოს მისია. ბოროტი მითიური არსებები მიემართებიან შულგენს და თავს ესხმიან ურალის ბატირს, მაგრამ მამაცი ახალგაზრდა ახერხებს მათ დამარცხებას.

    ბაშკირული ლეგენდების თანახმად, მოკლული მტრების სხეულებიდან ურალის ბატირმა შექმნა მთები (ურალის მთები). მეორე ნაწილის დასასრულს ურალის ბატირი კვდება, მაგრამ ტოვებს შვილების ღირსეულ მემკვიდრეებს, რომლებიც მამის მსგავსად მამაცი და მამაცი ხდებიან.

    ეპოსის მესამე ნაწილი განსახლების ლეგენდაა ბაშკირული ხალხი ურალის მიწა. ურალის ბატირის შვილებმა შეძლეს მამის საქმის გაგრძელება და იპოვნეს კეთილდღეობის წყარო, რამაც მათ საშუალება მისცა ბედნიერად ეცხოვრათ მშობლის მიერ აღმართული მთების ძირში ნაყოფიერ მიწებზე.
    უკაცრავად, ცოტა გაჭიანურდა...

კითხვების განყოფილებაში მოკლედ გვითხარით რა არის ნათქვამი ეპოსში "ურალის ბატირში"! გთხოვთ!! ავტორის მიერ მოცემული კაკურა ჰარუნოსაუკეთესო პასუხია "ურალის ბატირი" - ფოლკლორული ნაწარმოებიბაშკირული ხალხი, რომელიც ატარებს ამ ეთნიკური ჯგუფის ისტორიის სულისკვეთებას, არის ამ კულტურისა და ჩვეულებების დაუვიწყარი სიმბოლო. უძველესი ხალხი. სხვა ეპოსების მსგავსად, "ურალის ბატირი" მოგვითხრობს თანამედროვე მკითხველსიმის შესახებ, თუ როგორ ვცხოვრობდით ცალკეული ხალხებირისი სწამდათ, რა ძალებს სცემდნენ თაყვანს, ვისთან იბრძოდნენ და მეგობრობდნენ.
ეპოსის მნიშვნელობა
"ურალის ბატირი" არის ინფორმაციის ნამდვილი საწყობი დიდი ხნის დავიწყებული წარსულის შესახებ და გადასცემს მას ბაშკირის ხალხის ახალ და ახალ თაობებს. ამისთვის ხანგრძლივი წლების განმავლობაშიეპოსი არსებობდა ექსკლუზიურად ზეპირად. მხოლოდ 1910 წელს ცნობილმა ფოლკლორისტმა მ.ბურანგულოვმა შეძლო ყველა ლექსისა და ლეგენდის კოდირება ერთ ნაწარმოებად.
ეპოსი შედგება სამი ნაწილისაგან, რომელიც მოიცავს 4576 პოეტურ სტრიქონს. „ურალის ბატირი“ ეხება უძველესი ჟანრი ხალხური პოეზიაბაშკირული კუბაირი (გმირული ზღაპრის სახეობა).
ამ ეპოსის გმირები ხშირად გვხვდება სხვა ბაშკირულ ხალხურ ზღაპრებში "ალპამიშა", "კონგურ-ბუგი", "ზაიატულიაკი და ხიუხილუ". მოგვიანებით შეიქმნა ნაწარმოებები, რომლებიც ლეგენდარული ეპოსის გაგრძელება გახდა: „ბაბსაკი და კუსეკი“, „აკბუზატი“.
ეპიკური "ურალის ბატირის" შეთქმულება
ამ ეპოსის სიუჟეტური საფუძველი არის ურალის ბატირის გმირული ბრძოლის აღწერა სხვა ადამიანების კეთილდღეობისთვის. მთავარი გმირის მოწინააღმდეგეები არიან დამპყრობლები სხვა ქვეყნებიდან, რომლებსაც ბოროტი სხვა სამყაროს ძალები ეხმარებიან. მოთხრობის გმირები დედამიწის ჩვეულებრივი მკვიდრნი არიან, რომლებიც ბედნიერების უფლებას იცავენ.
სიუჟეტში შეყვანილია მითიური არსებებიც - ზეციური მეფე სამრაუ და ბუნების სულები. ეპოსის თითოეული ნაწილი აღწერს სამი გმირიდან ერთ-ერთის ცხოვრებას, რომლებიც მოხუცი იანბირდეს შვილები და შვილიშვილები არიან. ეპოსის პირველი ნაწილი მოგვითხრობს თავად მოხუცსა და მის ცოლ იანბიკას შესახებ.
ბედის ბოროტი ნებით ისინი იძულებულნი არიან იცხოვრონ უკაცრიელ ადგილებში. ხანდაზმული ცოლ-ქმარი ნადირობს გარეულ ცხოველებზე, რადგან ეს ერთადერთი გზაა საკუთარი თავისთვის საკვების მისაღებად. ქალის დაკნინების წლებში ზეციური მეფე მის ორ ვაჟს, ურალსა და შულგენს აძლევს.
მოხუცმა იანბერდემ შვილებს უთხრა ბოროტი ძალის ულემის არსებობის შესახებ, რომელიც ანადგურებს დედამიწაზე მთელ სიცოცხლეს. საუბრის დროს გედი მიცურავდა ხალხს და თქვა, რომ პლანეტაზე სიცოცხლის უკვდავი წყარო იანშიშმა იყო. მამისა და გედის ისტორიებით აღფრთოვანებული ბიჭები გადაწყვეტენ იპოვონ მაცოცხლებელი წყარო და ამით გაანადგურონ ულემი.
თუმცა, მათი მოგზაურობის დროს შულგენი ბოროტების მხარეს გადადის და ყოველმხრივ ხელს უშლის ძმას, ურალ ბატირს, შეასრულოს მისია. ბოროტი მითიური არსებები მიემართებიან შულგენს და თავს ესხმიან ურალის ბატირს, მაგრამ მამაცი ახალგაზრდა ახერხებს მათ დამარცხებას.
ბაშკირული ლეგენდების თანახმად, მოკლული მტრების სხეულებიდან ურალის ბატირმა შექმნა მთები (ურალის მთები). მეორე ნაწილის დასასრულს ურალის ბატირი კვდება, მაგრამ ტოვებს შვილების ღირსეულ მემკვიდრეებს, რომლებიც მამის მსგავსად მამაცი და მამაცი ხდებიან.
ეპოსის მესამე ნაწილი არის ლეგენდა ბაშკირის ხალხის ურალის მიწაზე დასახლების შესახებ. ურალის ბატირის შვილებმა შეძლეს მამის საქმის გაგრძელება და იპოვნეს კეთილდღეობის წყარო, რამაც მათ საშუალება მისცა ბედნიერად ეცხოვრათ მშობლის მიერ აღმართული მთების ძირში ნაყოფიერ მიწებზე.

პასუხი ეხლა 22 პასუხი[გურუ]

ძველად, ძალიან ძველ დროში, როცა არ არსებობდა ურალის მთებიდა არც მშვენიერი აგიდელი, ბნელ უღრან ტყის შუაგულში ცხოვრობდნენ მოხუცი და მისი მოხუცი ქალი. Გრძელი ცხოვრებაისინი ერთად ცხოვრობდნენ, მაგრამ ერთ დღეს მოხუცი ქალი გარდაიცვალა. მოხუცი დარჩა ორ ვაჟთან, რომელთაგან უფროსს შულგენი ერქვა, ხოლო უმცროსს - ურალს. მოხუცი სანადიროდ წავიდა, შულგენი და ურალი ამ დროს სახლში დარჩნენ. მოხუცი ძალიან ძლიერი და ძალიან გამოცდილი მონადირე იყო. მას არაფერი დაუჯდა არც დათვის და არც მგლის ცოცხლად გათრევა. და ეს იმიტომ, რომ ყოველი ნადირობის წინ მოხუცი სვამდა კოვზ რომელიმე მტაცებლის სისხლს და საკუთარ თავზემოხუცს ძალა უმატა მხეცმა, რომლის სისხლიც დალია. და მხოლოდ იმ ცხოველის სისხლის დალევა შეიძლებოდა, რომელიც ადამიანმა თავი მოიკლა. ამიტომ, მოხუცი ყოველთვის აფრთხილებდა თავის შვილებს: "თქვენ ჯერ კიდევ პატარები ხართ და ტურსუკისგან სისხლის დალევაზე არც იფიქროთ, ტურსუკთან ახლოსაც კი არ მიხვიდეთ, თორემ მოკვდებით".

ერთ დღეს, როცა მამაჩემი სანადიროდ წავიდა, სახლში შულგენი და ურალი ისხდნენ, მათთან ერთი ძალიან ლამაზი ქალი მივიდა და ჰკითხა:

- მამაშენთან სანადიროდ წასვლის ნაცვლად სახლში რატომ ზიხარ?

"ჩვენ წავიდოდით, მაგრამ მამაჩემი არ გვიშვებს." ის ამბობს, რომ ამისთვის ჯერ საკმარისად არ გავიზარდეთ, - უპასუხეს ურალმა და შულგენმა.

- შეიძლება თუ არა სახლში ჯდომის გაზრდა? - ჩაიცინა ქალმა.

- Რა უნდა გავაკეთოთ?

- იმ ტურსუკიდან სისხლი უნდა დალიო, - თქვა ქალმა, - საკმარისია მხოლოდ ერთი კოვზი სისხლი დალიო და ნამდვილი მეომრები გახდები და ლომივით ძლიერი იქნები.

მამამ აგვიკრძალა ამ ტურსუკთან მიახლოებაც კი. თქვა, თუ სისხლს დავლევთ, მოვკვდებით. ”ჩვენ არ დავარღვევთ მამის აკრძალვას”, - უპასუხეს ბიჭებმა.

- გამოდის, რომ მართლა პატარა ხარ და ამიტომ ყველაფრის გჯერა, რასაც მამა გეტყვის, - გაიცინა ქალმა, - თუ სისხლს დალევ, გაძლიერდები და მამაცი, თვითონ კი მხეცთან წახვალ და მამაშენს მოუწევს შენს ადგილას დაჯდომა, სახლის დაცვა და მშვიდად დაბერება. ამის ეშინია და ამიტომ გიკრძალავს თურსუკს სისხლით შეხებას. მაგრამ მე უკვე ვთქვი ყველაფერი, დანარჩენი თქვენ გადასაწყვეტია.

ამ სიტყვებით ქალი ისევე მოულოდნელად გაუჩინარდა, როგორც გამოჩნდა.

ამ ქალის სიტყვების რწმენით, შულგენმა სცადა სისხლი ტურსუკისგან და ურალმა მტკიცედ გადაწყვიტა შეესრულებინა სიტყვა მამისადმი და არც კი მიუახლოვდა ტურსუკს.

შულგენმა ერთი კოვზი სისხლი დალია და მაშინვე დათვად გადაიქცა. მერე ისევ გამოჩნდა ეს ქალი და გაეცინა:

- ხედავ, რა ძლიერი კაცი გახდა შენი ძმა? ახლა კი მისგან მგელს გავაკეთებ.

ქალმა დათვს შუბლზე აწკაპუნა თითი და ის მგლად იქცა. ისევ დააწკაპუნა - ლომად იქცა. მერე ქალი ლომს შეჯდა და გაიქცა.

თურმე ეს ქალი ჯუჰა ყოფილა. და რადგან შულგენს სჯეროდა ამ იუხას ტკბილი გამოსვლები ნიღაბში ლამაზი ქალიდა დაარღვია მამის აკრძალვა, მან სამუდამოდ დაკარგა ადამიანური გარეგნობა. შულგენი დიდხანს დახეტიალობდა ტყეებში, ახლა დათვის, ახლა მგლის, სანამ ბოლოს ღრმა ტბაში დაიხრჩო. ტბას, რომელშიც ურალის ძმა დაიხრჩო, მოგვიანებით შულგენის ტბა ეწოდა.

და ურალი გაიზარდა და გახდა გმირი, რომელსაც არ ჰყავდა ტოლი ძალა და გამბედაობა. როდესაც მან, მამამისის მსგავსად, სანადიროდ დაიწყო სიარული, მის გარშემო ყველაფერი კვდება. მდინარეები და ტბები დაშრა, ბალახი გახმა, ფოთლები გაყვითლდა და ხეებიდან ჩამოვარდა. ჰაერიც კი ისე დამძიმდა, რომ ყველა ცოცხალ არსებას სუნთქვა გაუჭირდა. ადამიანები და ცხოველები დაიღუპნენ და სიკვდილის წინააღმდეგ ვერავინ ვერაფერს გააკეთებდა. ამ ყველაფრის დანახვისას ურალებმა დაიწყეს ფიქრი სიკვდილის ხელში ჩაგდებაზე და მის განადგურებაზე. მამამ მას ხმალი მისცა. ეს იყო განსაკუთრებული ხმალი. ყოველი რხევისას ეს ხმალი აფრქვევდა ელვის საოცარ ისრებს. და მამამ უთხრა ურალს:

"ამ ხმლით შეგიძლია გაანადგურო ვინმე და ყველაფერი." მსოფლიოში არ არსებობს ძალა, რომელსაც შეუძლია წინააღმდეგობა გაუწიოს ამ ხმალს. ის უძლურია მხოლოდ სიკვდილის წინააღმდეგ. მაგრამ მაინც წაიღე, გამოგადგება. სიკვდილის განადგურება კი მხოლოდ ცოცხალი წყაროს წყალში ჩაგდებით შეიძლება. მაგრამ ეს გაზაფხული აქედან ძალიან შორსაა. მაგრამ სიკვდილის დამარცხების სხვა გზა არ არსებობს.

ამ სიტყვებით ურალის მამამ შვილი გრძელ და სახიფათო მოგზაურობაში გააცილა.

ურალმა დიდხანს იარა, სანამ შვიდი გზის გზაჯვარედინზე არ მივიდა. იქ ის შეხვდა ჭაღარა მოხუცს და მიმართა მას შემდეგი სიტყვებით:

- დიდხანს სიცოცხლე თქვენ, პატივცემულო უფროსო! შეგიძლიათ მაჩვენოთ, ამ გზებიდან რომელი მიდის ცოცხალი წყაროსკენ?

მოხუცმა ურალის ერთ-ერთი გზა აჩვენა.

"რა მანძილია ჯერ კიდევ ამ გაზაფხულიდან?" ჰკითხა ურალმა.

- მაგრამ ამას ვერ გეტყვი, შვილო, - უპასუხა მოხუცმა, - ორმოცი წელია ვდგავარ ამ გზაჯვარედინზე და ვაჩვენებ მოგზაურებს გზას ცოცხალი წყაროსკენ. მაგრამ მთელი ამ ხნის განმავლობაში არც ერთი ადამიანი არ ყოფილა, ვინც ამ გზაზე უკან დაბრუნებულიყო.

- შვილო, ცოტა გაიარე ამ გზაზე და ნახირს დაინახავ. ამ ნახირში მხოლოდ ერთი თეთრი ტულპარია - აქბუზატი. თუ შეგიძლია, სცადე მის ტარებას.

ურალმა მადლობა გადაუხადა მოხუცს და მოხუცის მიერ მითითებულ გზას გაუყვა. მან ცოტათი გაიარა ურალში და დაინახა ის ნახირი, რომელზეც მოხუცი ლაპარაკობდა და ამ ნახირში დაინახა აქბუზატი. ურალი რამდენიმე ხანს გატაცებით უყურებდა თეთრ ტულპარს, შემდეგ კი ნელა მიუახლოვდა ცხენს. აკბუზატს ოდნავი შეშფოთება არ გამოუჩენია. ურალმა ჩუმად მოხვია ცხენს და სწრაფად გადახტა ზურგზე. აკბუზატი გაბრაზდა და ბატირი ისეთი ძალით გადააგდო, რომ ურალი წელამდე მიწაში შევიდა. ურალი მთელი ძალით ამოხტა მიწიდან და ისევ ცხენზე გადახტა. აკბუზატმა ისევ დააგდო ურალი. ამჯერად გმირი მიწაში შევიდა მუხლებამდე. ურალი ისევ ავიდა, ტულპარზე გადახტა და ისე მიეჯაჭვა, რომ აკბუზატმა, რაც არ უნდა ეცადა, ვერ გადააგდო. ამის შემდეგ აკბუზატი ურალებთან ერთად გაიქცა ცოცხალი წყაროსკენ მიმავალ გზაზე. თვალის დახამხამებაში შემოვარდა აქბუზატი ფართო მინდვრებიკლდოვანი უდაბნო და კლდე და გაჩერდა ბნელ ტყის შუაგულში. და უთხრა აკბუზატმა ურალს ადამიანის ენა:

– მივედით გამოქვაბულთან, რომელშიც ცხრათავიანი დევა წევს და ცოცხალი წყაროს გზას იცავს. თქვენ მოგიწევთ მასთან ბრძოლა. აიღე სამი თმა ჩემი მანედან. როგორც კი დაგჭირდები, ეს სამი თმები ჩამოვარდება და მაშინვე შენს წინაშე გამოვჩნდები.

ურალმა ცხენის ქანიდან სამი თმა აიღო და აკბუზატი მაშინვე გაქრა მხედველობიდან.

სანამ ურალი აინტერესებდა სად წასულიყო, ძალიან ლამაზი გოგო, რომელმაც მოხრილმა უზარმაზარი ტომარა აიღო ზურგზე. ურალმა გააჩერა გოგონა და ჰკითხა:

-მოიცადე ლამაზო. სად მიდიხარ და რა გიჭირავს ჩანთაში?

გოგონა გაჩერდა, ჩანთა მიწაზე დადო და აცრემლებული თვალებით უამბო ურალს თავისი ამბავი:

- მე მქვია ყარაგაში. ბოლო დრომდე მშობლებთან ვიზრდებოდი, თავისუფლად, ტყის ირემივით და არასდროს არაფერი მითქვამს უარი. მაგრამ რამდენიმე დღის წინ მე გამიტაცა ცხრათავიანმა დევამ მისი ცხრა ბელობის გასართობად. ახლა კი, დილიდან საღამომდე, მათ მდინარის კენჭებს ჩანთებში ვატარებ, რომ ამ კენჭებს ეთამაშონ.

”ნება მომეცით, ლამაზო, მე თვითონ ავიტან ამ ჩანთას”, - თქვა ურალმა.

- არა, არა, იეგე, არც იფიქრო ჩემს გაყოლებაზე, - ჩასჩურჩულა შიშით ყარაგაშმა, - როგორც კი დევ დაგინახავს, ​​მაშინვე გაანადგურებს.

მაგრამ ურალმა დაჟინებით მოითხოვა საკუთარი თავი და ქვების ტომარა ცხრათავიანი დევის შვილებს მიუტანა. როგორც კი ურალმა კენჭები გადაყარა დევის ლეკვების წინ, მათ დაიწყეს თამაში, კენჭებს ესროდნენ და ესროდნენ ერთმანეთს. და სანამ ეს ლეკვები თავიანთი თამაშით იყვნენ დაკავებულნი, ურალმა აიღო ცხენის თავის ზომის ქვა, დაკიდა თოკზე უახლოეს ხეზე და ჩუმად გაემართა გამოქვაბულისკენ, რომლის წინ ცხრათავიანი დევა იწვა.

დევას შვილებს ყველა ქვა ძალიან სწრაფად გაუვარდათ. შემდეგ მათ დაინახეს ხეზე ჩამოკიდებული დიდი ქვა. ერთ-ერთი მათგანი, დაინტერესებულმა, ქვას დაარტყა. აკოცა და ბეკვს თავში დაარტყა. დევის ბელი გაბრაზდა და ქვას ისევ მთელი ძალით დაარტყა. მაგრამ ამჯერად ქვა ისეთი ძალით დაარტყა, რომ კუს თავი გაუხეთქა, თითქოს კვერცხის ნაჭუჭი. მისმა ძმამ ეს რომ დაინახა, შურისძიება გადაწყვიტა და ბრაზისგან ქვასაც დაარტყა. მაგრამ მასაც იგივე ბედი ეწია. და ზუსტად ასე, ერთმანეთის მიყოლებით, ცხრათავიანი დევის ცხრავე შვილი გარდაიცვალა.

როდესაც ურალი გამოქვაბულს მიუახლოვდა, დაინახა, რომ ცხრათავიანი დევა სწორედ გამოქვაბულის წინ იწვა გზაზე და ირგვლივ ყველაფერი ადამიანის ძვლებით იყო მოფენილი. ურალმა შორიდან დაიყვირა:

- ჰეი, დევ, გზა დაუთმე, მე მივდივარ ცოცხალი წყაროსკენ.

მაგრამ დევი არც კი განძრეულა და განაგრძო იქ წოლა. ისევ დაიყვირა ურალმა. შემდეგ დეველოპერმა ერთი ამოსუნთქვით მიიზიდა ურალი თავისკენ. მაგრამ ურალს არ შეეშინდა და დევას დაუძახა:

– ვიჩხუბოთ თუ ვიჩხუბოთ!?

დევს უკვე ბევრი მამაცი ბიჭი ჰყავდა ნანახი და ამიტომ არც თუ ისე გაკვირვებული იყო.

- არ მაინტერესებს, - თქვა მან, - რაც სიკვდილი გინდა, მოკვდე, ისე მოკვდები.

ისინი ავიდნენ ყველაზე მაღალ ადგილზე და დაიწყეს ბრძოლა. იბრძვიან, იბრძვიან, ახლა შუადღეს მზე უახლოვდება და ისევ ჩხუბობენ. ასე რომ, დეველოპერმა ჩამოაგდო ურალი მიწიდან და გადააგდო. ურალი წელის სიღრმემდე ჩაიძირა მიწაში. დევმა გაიყვანა იგი და კვლავ დაიწყო ბრძოლა. აქ დევმა კვლავ აწია და ესროლა ურალი. ურალი კისერამდე მიწაში შევიდა. დევმა ურალი ყურებით ამოაძვრინა და მათ ბრძოლა განაგრძეს. და დღე უკვე საღამოს ახლოვდება. უკვე ბინდია და ურალი და დეველოპერები კვლავ იბრძვიან.

შემდეგ კი დევი, რომელსაც უკვე სჯეროდა მისი უძლეველობის, წამით მოდუნდა და იმ მომენტში ურალებმა დევი ისე ძლიერად დააგდეს, რომ იგი წელამდე მიწაში შევიდა. ურალმა დევი ამოიღო და ისევ ესროლა. დევი კისერამდე მიწაში შევიდა და მისი მხოლოდ ცხრა თავი დარჩა მიწის ზემოთ. ურალმა ისევ გამოიყვანა დევი და ამჯერად ისე ძლიერად გადააგდო, რომ მთელი დევი მიწისქვეშეთში შევიდა. ასე მოვიდა ბოროტი დევის დასასრული.

მეორე დღეს ღარიბმა ყარაგაშმა გადაწყვიტა ურალის ძვლები მაინც შეეგროვებინა და დაემარხა და მთაზე ავიდა. მაგრამ როცა დაინახა, რომ გმირი ცოცხალი იყო, სიხარულისგან ტიროდა. შემდეგ კი გაკვირვებულმა ჰკითხა:

-სად წავიდა დევი?

”და მე დევს ამ მთის ქვეშ”, - თქვა ურალმა.

შემდეგ კი, მათგან სამი ნაბიჯის მოშორებით, მთის ქვეშ უცებ წამოვიდა ცხელი კვამლის ღრუბლები.

"რა არის ეს?" გაკვირვებულმა ჰკითხა ყარაღაშმა.

- სწორედ ამ ადგილას ჩავყარე დევა მიწაში, - უპასუხა ურალმა, - როგორც ჩანს, თავად დედამიწა ზიზღს აყენებს ამ ქვეწარმავლის საკუთარ თავში შენარჩუნებას. ამიტომ, ეს დევა სწორედ იქ იწვის, დედამიწის შიგნით და კვამლი გამოდის.

მას შემდეგ ეს მთა არ წყვეტს წვას. და ხალხმა უწოდა ამ მთას Yangantau - დამწვარი მთა.

დევასთან ურთიერთობის შემდეგ ურალი დიდხანს არ დარჩენილა მთაზე. სამი თმა რომ ამოაძვრინა, ცეცხლი წაუკიდა და აკბუზატი მაშინვე გამოჩნდა მის წინ. ყარაგაში რომ დარგეს მის წინ, ურალმა კიდევ უფრო გაიარა გზა ცოცხალი წყაროსკენ.

მათ გაიარეს ფართო მინდვრები და ღრმა ხეობები, კლდეები და გაუვალი ჭაობები, ბოლოს აკბუზატი გაჩერდა და უთხრა ურალებს:

- უკვე ძალიან ახლოს ვართ ცოცხალ გაზაფხულთან. მაგრამ წყაროსკენ მიმავალ გზაზე დევს თორმეტთავიანი დევა. თქვენ მოგიწევთ მასთან ბრძოლა. აიღე სამი თმა ჩემი მანედან. როცა დაგჭირდები, გაანთე და მაშინვე მოვალ.

ურალმა ტულფარის მანედან სამი თმა ამოიღო და აკბუზატი მაშინვე გაქრა მხედველობიდან.

- აქ დამელოდე, - თქვა ურალ ყარაღაშმა, - მე დაგტოვებ ჩემო კურაი. თუ ყველაფერი კარგად გამომივიდა, კურაიდან რძე ამოვა. და თუ თავს ცუდად ვიგრძნობ, სისხლი ჩამიდის.

ურალი დაემშვიდობა გოგონას და წავიდა იმ ადგილისკენ, სადაც დევი იწვა.

ახლა კი ცოცხალი წყარო უკვე წინ მიდის, კლდიდან გამოედინება და მაშინვე მიწაში ღრიალებს. გაზაფხულის ირგვლივ ადამიანის ძვლები თეთრდება. და ეს წყალი, რომელსაც შეუძლია უიმედოდ სნეულების განკურნება და ჯანმრთელი უკვდავი გახადოს, იტყუება და მას უფროსი თორმეტთავიანი დევა იცავს.

ურალმა, რომ დაინახა დევა, დაიყვირა:

- ჰეი, დევ, ცოცხალი წყლისთვის მოვედი. ნება მომეცით გავიარო!

ამ დევს უკვე ბევრი მამაცი მეომარი უნახავს, ​​მაგრამ ჯერ ვერც ერთმა ვერ შეძლო მისი დამარცხება. ამიტომაც დევას ურალის ხმაზე წარბიც არ შეუხრია. ისევ იყვირა ურალმა, ამჯერად უფრო ხმამაღლა. შემდეგ დევამ გაახილა თვალები და თავისი სუნთქვით დაიწყო ურალის თავისკენ მიზიდვა. ურალს თვალის დახამხამებაც არ მოასწრო, როცა დევის წინაშე აღმოჩნდა. მაგრამ ურალებს არ შეეშინდათ და დაუპირისპირდნენ დევას:

– ვიჩხუბოთ თუ ვიჩხუბოთ?

- არ მაინტერესებს, - უპასუხა დევმა, - რაც სიკვდილი გინდა, მოკვდე, ისე მოკვდები.

”კარგი, მოითმინე!” - თქვა ურალმა, ამოიღო ელვისებური ხმალი და რამდენჯერმე ააფრიალა დევას თვალწინ. დევები ხმლისგან გაწვიმებული ელვისგან რამდენიმე წამითაც კი დაბრმავდნენ.

"კარგი, მოითმინე!" კვლავ შესძახა ურალმა და მახვილით დაიწყო დევას თავების მოკვეთა.

და ყარაგაშმა ამ დროს, თვალის მოშორების გარეშე, შეხედა კურაის, რომელიც ურალებმა მიატოვეს. დაინახა კურაიდან რძე წვეთოვანი და ძალიან გაუხარდა.

აქ, თორმეტთავიანი დევის სასოწარკვეთილი ღრიალის გაგონებაზე, ყველა პატარა დევმა დაიწყო მის დასახმარებლად მისვლა. მაგრამ ურალის ხელში მახვილი აგრძელებდა ჭრას მარჯვნივ და მარცხნივ და ურალის ხელმა არ იცოდა დაღლილობა. როგორც კი დევების მთელი ეს შეკვრა ნაწილებად გაანადგურა, გამოჩნდა სხვადასხვა პატარა ბოროტი სულების მრავალფეროვნება - ჯინები, გობლინები, ღობეები. მათ მთელი ბრბო ისე დააჭირეს ურალზე, რომ ყარაგაშთან დარჩენილი კურაიდან სისხლი წამოუვიდა.

ყარაგაშმა სისხლის დანახვისას შეშფოთდა. შემდეგ კი, ორჯერ დაუფიქრებლად, აიღო კურაი და დაიწყო რაღაც უსიამოვნო მელოდიის დაკვრა, რომელიც მოისმინა ცხრათავიანი დევის მონობის დროს. და გამოდის, რომ ეს არის ყველაფერი, რაც პატარა ბოროტ სულებს სჭირდებათ. მშობლიური მელოდიის მოსმენის შემდეგ, მათ დაივიწყეს ყველაფერი მსოფლიოში, დაიწყეს ცეკვა. ურალებმა, ისარგებლეს ამ შესვენებით, დაამარცხეს მთელი ეს შეკვრა და წავიდნენ ცოცხალ წყაროსთან მისი წყლის გამოსაყვანად. მაგრამ წყაროს რომ მიუახლოვდა, დაინახა, რომ წყარო დამშრალი იყო და მასში წვეთი წყალიც არ იყო დარჩენილი. ყველა ეს დევები და სხვა ბოროტი სულები სვამდნენ წყაროს მთელ წყალს, რათა ეს წყალი არასოდეს მისწვდომოდა ადამიანებს. ურალი დიდხანს იჯდა მშრალ წყაროსთან, მაგრამ რამდენიც არ უნდა ელოდა, კლდიდან ერთი წვეთი წყალიც არ გადმოუვარდა.

ურალი ძალიან შეწუხდნენ. მაგრამ მაინც, ის ფაქტი, რომ ურალებმა დაამარცხეს ყველა ეს დევები, ნაყოფი გამოიღო. ტყეები მაშინვე გამწვანედა, ჩიტებმა დაიწყეს სიმღერა, ბუნება გაცოცხლდა, ​​ღიმილი და სიხარული გამოჩნდა ხალხის სახეებზე.

ურალმა კი მის წინ ყარაგაში აკბუზატზე გააშენა და გაიქცა გზა უკან. და იმ ადგილას, სადაც ურალებმა დატოვეს მის მიერ მოჭრილი დევების სხეულების გროვა, გამოჩნდა მაღალი მთა. ხალხმა დაარქვა ამ მთას იამანტაუ. და დღემდე არაფერი იზრდება ამ მთაზე, არც ცხოველები არიან და არც ფრინველები.

ურალი დაქორწინდა ყარაგაშზე და მათ დაიწყეს ცხოვრება მშვიდობიანად და ჰარმონიაში. და მათ შეეძინათ სამი ვაჟი - იდელი, იაიკი და საყმარი.

და სიკვდილი ახლა იშვიათად მოდიოდა ამ ქვეყნებში, რადგან მას ეშინოდა ურალის ელვისებური მახვილის. ასე რომ, მალე იმდენი ხალხი გაჩნდა ამ მხარეებში, რომ მათ აღარ ჰქონდათ საკმარისი წყალი. ურალმა, რომ დაინახა ეს, ამოიღო თავისი ყოვლისმომცველი ხმალი გარსიდან, სამჯერ ააფრიალა თავზე და მთელი ძალით დაარტყა კლდეს.

”აქ იქნება დიდი წყლის დასაწყისი”, - თქვა ურალმა.

შემდეგ ურალმა დაურეკა თავის უფროს ვაჟს, იდელს და უთხრა:

- წადი, შვილო, სადაც თვალები გიყურებს, იარე ხალხში. მაგრამ არ დაბრუნდე, სანამ ღრმა მდინარეს არ მიხვალ.

და იდელი წავიდა სამხრეთით, დატოვა ღრმა კვალი მის უკან. და ურალმა თავისი შვილი ცრემლიანი თვალებით დაინახა, რადგან ურალმა იცოდა, რომ მისი ვაჟი აღარასოდეს დაბრუნდებოდა.

იდელი მიდის წინ, მიდის, შემდეგ კი მარჯვნივ უხვევს და დასავლეთისკენ მიდის. იდელმა თვეები და წლები დადიოდა და ბოლოს მის წინ დიდი მდინარე დაინახა. იდელი უკან გაბრუნდა და დაინახა, რომ მის კვალდაკვალ ფართო მდინარე მოედინებოდა და იმ მდინარეში დაიწყო დინება, სადაც იდელი იყო მოსული. ასე გაჩნდა სიმღერებში განდიდებული მშვენიერი მდინარე აგიდელი. იმავე დღეს, როდესაც იდელი შორეულ მოგზაურობაში გაემგზავრა, ურალმა დანარჩენი ვაჟები იმავე მდგომარეობაში გაგზავნა გზაზე. მაგრამ უმცროსი ვაჟებიურალი ნაკლებად მომთმენი აღმოჩნდა. მთელი გზა მარტო გასვლის გამძლეობა არ ჰქონდათ და ერთად გადაწყვიტეს. მაგრამ, როგორც არ უნდა იყოს, ხალხი სამუდამოდ მადლიერი დარჩა არა მხოლოდ იდელის, არამედ იაიკის და საყმარის მიმართ და დიდხანს სიცოცხლე უსურვა ურალებს ასეთი აღზრდისთვის. დიდებული შვილები.

მაგრამ ურალს, რომელიც უკვე დაასრულა თავისი ცხოვრების ასი პირველი წელი, დიდხანს არ მოუწია სიცოცხლე. სიკვდილი, რომელიც დიდხანს ელოდა ურალის სრულ დასუსტებას, ძალიან ახლოს მიუახლოვდა მას. ახლა კი ურალი თავის სასიკვდილო კალაპოტზე წევს. ხალხი ყველა მხრიდან შეიკრიბა, რათა დაემშვიდობნენ საყვარელ გმირს. შემდეგ ხალხში შუახნის კაცი გამოჩნდა, ურალისკენ გაემართა და თქვა:

– შენ, ჩვენო მამაო და ჩვენო ძვირფასო გმირი! იმავე დღეს, როცა შენს საწოლზე დადექი, ხალხის თხოვნით მივედი ცოცხალ წყაროსთან. აღმოჩნდა, რომ ჯერ მთლად გამხმარი არ იყო და იქ ჯერ კიდევ ცოცხალი წყალი იყო დარჩენილი. შვიდი დღე და შვიდი ღამე ვიჯექი ცოცხალ წყაროსთან და წვეთ-წვეთ ვაგროვებდი მისი წყლის ნარჩენებს. და ასე მოვახერხე ცოცხალი წყლის ამ რქის შეგროვება. ჩვენ ყველა გთხოვთ, ჩვენო ძვირფასო გმირო, დალიეთ ეს წყალი უკვალოდ და იცხოვრეთ მარადიულად, სიკვდილის გარეშე, ყველა ხალხის ბედნიერებისთვის.

ამ სიტყვებით მან ურალის რქა გადასცა.

”დალიე ბოლო წვეთი, ურალ ბატირ!” - ჰკითხეს გარშემომყოფებმა.

ურალი ნელა წამოდგა ფეხზე, აიღო მარჯვენა ხელირქა ცოცხალ წყალთან ერთად და თავი დახარა, მადლიერება გამოხატა ხალხის მიმართ. შემდეგ მან ეს წყალი ირგვლივ დაასხა და თქვა:

-მარტო ვარ, ბევრნი ხართ. მე კი არა, ჩვენი სამშობლოუნდა იყოს უკვდავი. და შეიძლება ადამიანებმა იცხოვრონ ბედნიერად ამ დედამიწაზე.

და ირგვლივ ყველაფერი გაცოცხლდა. გამოჩნდნენ სხვადასხვა ფრინველები და ცხოველები, ირგვლივ ყველაფერი აყვავდა, ივსებოდა უპრეცედენტო კენკრა და ხილი, მრავალი ნაკადული და მდინარე ამოვიდა მიწიდან და დაიწყო დენა აგიდელში, იაიკსა და საყმარში.

სანამ ხალხი გაკვირვებული და აღტაცებული უყურებდა ირგვლივ, ურალი გარდაიცვალა.

ხალხმა ურალი დიდი პატივისცემით დამარხა ყველაზე ამაღლებულ ადგილას. და თითოეულმა ადამიანმა მიიტანა ერთი მუჭა მიწა თავის საფლავზე. ასე რომ, მისი საფლავის ადგილზე გაიზარდა მაღალი მთა და ხალხმა ამ მთას თავისი გმირის - ურალტაუს პატივსაცემად დაარქვა სახელი. და ამ მთის სიღრმეში ჯერ კიდევ ინახება ურალის ბატირის წმინდა ძვლები. ამ მთის ყველა უთვალავი საგანძური ურალის ძვირფასი ძვლებია. და რასაც ჩვენ დღეს ზეთს ვუწოდებთ, არის გმირის არასოდეს გამშრალი სისხლი.

© თარგმანი ბაშკირიდან

იანბირედი - "სულის გამცემი" პირველი კაცი და მისი ცოლი იანბიკი ("სული") მარტო ცხოვრობდნენ მიწაზე. მარადიული ზაფხული, ლომებზე ნადირობით იყვნენ დაკავებულნი, მათი ერთგული თანამგზავრი იყო ფალკონი. ბედმა მათ ორი ვაჟი შესძინა - უმცროსი ურალი და უფროსი შულგენი. ბავშვობიდან შულგენი მიდრეკილი იყო მამის აკრძალვების დარღვევისა და დაუმორჩილებლობისკენ.

ერთხელ მოხუცმა ბიჭებს უთხრა სიკვდილი - ულემ, რომელიც კლავს ყველა ცოცხალ არსებას და მოაქვს ტანჯვა. ნადირობისას მათ მახეში მოხვდა თეთრი გედი- სამრაუს და მზის ქალიშვილი. მან უთხრა მათ ცოცხალი წყაროს - იანშიშმას შესახებ. იანბერდმა ლომები მისცა თავის მოზრდილ ვაჟებს და უბრძანა, წასულიყვნენ ცოცხალ წყაროსთან, საიდანაც წყალი უკვდავებას იძლევა. ურალმა მაშინვე გადაწყვიტა სიკვდილის დამარცხება და თავი მოეჭრა, რითაც ხალხი მწუხარებისგან იხსნა.

გზად ისინი დაშორდნენ: შულგენი გაემგზავრა სამრაუს რეგიონში, ხოლო ურალი უნდა წასულიყო პადიშაჰ კატილის ქვეყანაში, რომელიც ყოველწლიურად სწირავს თავის ხალხს წინაპრებს. ურალებმა ამ რეგიონში სიკვდილის დამარცხება გადაწყვიტეს და მეფის ხარს შეებრძოლნენ. ხარის ჩლიქები გატყდა, რქები მოხრილი, ღორღი ამოვარდა პირიდან და მას შემდეგ მისი გვარი კაცს დაემორჩილა. კატილი შიშით გაიქცა და ურალმა ცოლად შეირთო თავისი ქალიშვილი, მზეთუნახავი თვალებით.

მოგზაურობისას შულგენი შეხვდა ზარკუმს, გველის პადიშაჰის ვაჟს. ზარყუმ იოლად მოიპოვა მისი ნდობა და შეძლო გულში საკუთარი ძმის მიმართ მტრობა ჩაენერგა. უფროსი ძმის მხარეს სხვადასხვა მითიური არსებები იბრძვიან ურალებთან, მაგრამ ისინი ყველა დაამარცხეს ძლევამოსილმა გმირმა. ურალის ბატირის მიერ დამარცხებული არსებების სხეულებიდან წარმოიშვა ურალის მთები.

მეორე ნაწილში ურალ ბატირი კვდება, მაგრამ უკან ტოვებს თანაბრად ძლიერ და პატიოსან შთამომავლებს. სწორედ მათ იპოვეს წყარო და დაასახლეს ურალის მიწები მთებთან ახლოს. იდელის შვილმა მამის მახვილით მთა ორად გაყო და წყარო ამოვარდა. ასე წარმოიქმნა მდინარე იდელი. მოგვიანებით ვაჟებმა იაიკმა, ნუგუშმა და ხახმარმა თავიანთი ხმლებით შექმნეს კიდევ სამი მდინარე, რომელთაგან თითოეული დღემდე ატარებს მათ სახელებს.

ბაშკირული ეპოსი "ურალის ბატირი" სამართლიანად განიხილება საგანძურად ფოლკლორის ხელოვნება, რომელიც შეიცავს ინფორმაციას ძველი ხალხის რწმენის შესახებ.

ურალის ბატირის სურათი ან ნახატი

სხვა გადმონაშთები მკითხველის დღიურისთვის

  • ბუნინ კოსტსის რეზიუმე

    თხრობა მოთხრობილია მთხრობელის თვალთახედვით, რომელიც მოგზაურობს რუსეთის ერთ-ერთ მთავარ გზაზე. არყის ტყეებსა და ფართო სტეპებს შორის მოძრაობს, ის სიამოვნებით უსმენს შორიდან მოსულ წნულთა სიმღერებს.

  • ბრედბერის ფარენჰეიტის 451-ის შეჯამება

    Ყველაზე ცნობილი ნამუშევარირეი ბრედბერის (1920 - 2012) ფარენჰეიტი 451 არის მოძრაობა, რომელიც ჩამოთვლილია როგორც პესიმისტური მომავლის იდეები "დისტოპიურ" ქვეკატეგორიაში.

  • რეზიუმე This Side of Paradise Fitzgerald

    ამ რომანის წყალობით ფიცჯერალდი იწყებს მთავარ კარიერას და პოპულარობას იძენს. აქ იწყება მისი მთავარი თემის შესწავლა - მდიდრებისა და ღარიბების ურთიერთობა და ფულის გავლენა ადამიანის ბედზე.

  • შექსპირის ზაფხულის ღამის სიზმრის რეზიუმე

    კომედია "ოცნებობ ზაფხულის ღამე"დაწერა უ. შექსპირმა 1590 წელს. სპექტაკლი ხუთი მოქმედებისგან შედგება. მან ეს ნაწარმოები ცნობილი არისტოკრატის ქორწილის პატივსაცემად დაწერა.

  • რეზიუმე ტენდრიაკოვის გათავისუფლების შემდეგ ღამე

ურალის ბატირი

ურალის ბატირი

ბაშკირული ზღაპარი

ძველად, ძალიან ძველ დროში, როცა არც ურალის მთები იყო და არც მშვენიერი აგიდელი, მოხუცი და მისი მოხუცი ქალი ცხოვრობდნენ ბნელ უღრან ტყეში. მათ ერთად დიდხანს იცხოვრეს, მაგრამ ერთ დღეს მოხუცი ქალი გარდაიცვალა. მოხუცი დარჩა ორ ვაჟთან, რომელთაგან უფროსს შულგენი ერქვა, ხოლო უმცროსს - ურალს. მოხუცი სანადიროდ წავიდა, შულგენი და ურალი ამ დროს სახლში დარჩნენ. მოხუცი ძალიან ძლიერი და ძალიან გამოცდილი მონადირე იყო. მას არაფერი დაუჯდა არც დათვის და არც მგლის ცოცხლად გათრევა. და ეს იმიტომ, რომ ყოველი ნადირობის წინ მოხუცი სვამდა კოვზს რომელიმე მტაცებლის სისხლს და მხეცის ძალა, რომლის სისხლსაც სვამდა, ემატებოდა მოხუცის საკუთარ ძალას. და მხოლოდ იმ ცხოველის სისხლის დალევა შეიძლებოდა, რომელიც ადამიანმა თავი მოიკლა. ამიტომ მოხუცი კვლავ აფრთხილებდა თავის ვაჟებს: „თქვენ ჯერ კიდევ პატარები ხართ და ტურსუკისგან სისხლის დალევაზე არც იფიქროთ. ტურსუკთან ახლოსაც არ მიხვიდე, თორემ მოკვდები“.

ერთ დღეს, როცა მამაჩემი სანადიროდ წავიდა, სახლში შულგენი და ურალი ისხდნენ, მათთან ერთი ძალიან ლამაზი ქალი მივიდა და ჰკითხა:

მამაშენთან სანადიროდ წასვლის ნაცვლად სახლში რატომ ზიხარ?

წავიდოდით, მაგრამ მამა არ გვაძლევს საშუალებას. ის ამბობს, რომ ამისთვის ჯერ საკმარისად არ გავიზარდეთ, - უპასუხეს ურალმა და შულგენმა.

შეიძლება სახლში ჯდომისას გაიზარდო?“ - ჩაიცინა ქალმა.

Რა უნდა გავაკეთოთ?

- იმ ტურსუკიდან სისხლი უნდა დალიო, - თქვა ქალმა, - საკმარისია მხოლოდ ერთი კოვზი სისხლი დალიო და ნამდვილი მეომრები გახდები და ლომივით ძლიერი იქნები.

მამამ აგვიკრძალა ამ ტურსუკთან მიახლოებაც კი. თქვა, თუ სისხლს დავლევთ, მოვკვდებით. ”ჩვენ არ დავარღვევთ მამის აკრძალვას”, - უპასუხეს ბიჭებმა.

თურმე მართლა პატარა ხარ და ამიტომ ყველაფრის გჯერა, რასაც მამა გეტყვის, - გაეცინა ქალს, - სისხლს რომ დალევ, გაძლიერდები და მამაცი, შენ თვითონ წახვალ მხეცთან და მამაშენთან. მოუწევს შენს ნაცვლად დაჯდომა და დაცვა.“ სახლში და მშვიდად დაბერდები. ამის ეშინია და ამიტომ გიკრძალავს თურსუკს სისხლით შეხებას. მაგრამ მე უკვე ვთქვი ყველაფერი, დანარჩენი თქვენ გადასაწყვეტია.

ამ სიტყვებით ქალი ისევე მოულოდნელად გაუჩინარდა, როგორც გამოჩნდა.

ამ ქალის სიტყვების რწმენით, შულგენმა სცადა სისხლი ტურსუკისგან და ურალმა მტკიცედ გადაწყვიტა შეესრულებინა სიტყვა მამისადმი და არც კი მიუახლოვდა ტურსუკს.

შულგენმა ერთი კოვზი სისხლი დალია და მაშინვე დათვად გადაიქცა. მერე ისევ გამოჩნდა ეს ქალი და გაეცინა:

ხედავ რა ძლიერი კაცი გახდა შენი ძმა? ახლა კი მისგან მგელს გავაკეთებ.

ქალმა დათვს შუბლზე აწკაპუნა თითი და ის მგლად იქცა. ისევ დააწკაპუნა - ლომად იქცა. მერე ქალი ლომს შეჯდა და გაიქცა.

თურმე ეს ქალი ჯუჰა ყოფილა. და რადგან შულგენმა დაიჯერა ამ იუხას ტკბილი გამოსვლები მშვენიერი ქალის სახით და დაარღვია მამის აკრძალვა, მან სამუდამოდ დაკარგა ადამიანური ფორმა. შულგენი დიდხანს დახეტიალობდა ტყეებში, ახლა დათვის, ახლა მგლის, სანამ ბოლოს ღრმა ტბაში დაიხრჩო. ტბას, რომელშიც ურალის ძმა დაიხრჩო, მოგვიანებით შულგენის ტბა ეწოდა.

და ურალი გაიზარდა და გახდა გმირი, რომელსაც არ ჰყავდა ტოლი ძალა და გამბედაობა. როდესაც მან, მამამისის მსგავსად, სანადიროდ დაიწყო სიარული, მის გარშემო ყველაფერი კვდება. მდინარეები და ტბები დაშრა, ბალახი გახმა, ფოთლები გაყვითლდა და ხეებიდან ჩამოვარდა. ჰაერიც კი ისე დამძიმდა, რომ ყველა ცოცხალ არსებას სუნთქვა გაუჭირდა. ადამიანები და ცხოველები დაიღუპნენ და სიკვდილის წინააღმდეგ ვერავინ ვერაფერს გააკეთებდა. ამ ყველაფრის დანახვისას ურალებმა დაიწყეს ფიქრი სიკვდილის ხელში ჩაგდებაზე და მის განადგურებაზე. მამამ მას ხმალი მისცა. ეს იყო განსაკუთრებული ხმალი. ყოველი რხევისას ეს ხმალი აფრქვევდა ელვის საოცარ ისრებს. და მამამ უთხრა ურალს:

ამ ხმლით შეგიძლია გაანადგურო ვინმე და ყველაფერი. მსოფლიოში არ არსებობს ძალა, რომელსაც შეუძლია წინააღმდეგობა გაუწიოს ამ ხმალს. ის უძლურია მხოლოდ სიკვდილის წინააღმდეგ. მაგრამ მაინც წაიღე, გამოგადგება. სიკვდილის განადგურება კი მხოლოდ ცოცხალი წყაროს წყალში ჩაგდებით შეიძლება. მაგრამ ეს გაზაფხული აქედან ძალიან შორსაა. მაგრამ სიკვდილის დამარცხების სხვა გზა არ არსებობს.

ამ სიტყვებით ურალის მამამ შვილი გრძელ და სახიფათო მოგზაურობაში გააცილა.

ურალმა დიდხანს იარა, სანამ შვიდი გზის გზაჯვარედინზე არ მივიდა. იქ ის შეხვდა ჭაღარა მოხუცს და მიმართა მას შემდეგი სიტყვებით:

დიდი ხნის განმავლობაში თქვენ, პატივცემულო უფროსო! შეგიძლიათ მაჩვენოთ, ამ გზებიდან რომელი მიდის ცოცხალი წყაროსკენ?

მოხუცმა ურალის ერთ-ერთი გზა აჩვენა.

"რა მანძილია ჯერ კიდევ ამ გაზაფხულიდან?" ჰკითხა ურალმა.

- მაგრამ ამას ვერ გეტყვი, შვილო, - უპასუხა მოხუცმა, - ორმოცი წელია, რაც ამ გზაჯვარედინზე ვდგავარ და მოგზაურებს გზას ვუჩვენებ ცოცხალი წყაროსკენ. მაგრამ მთელი ამ ხნის განმავლობაში არც ერთი ადამიანი არ ყოფილა, ვინც ამ გზაზე უკან დაბრუნებულიყო.

შვილო, ცოტა გაიარე ამ გზაზე და დაინახავ ნახირს. ამ ნახირში მხოლოდ ერთი თეთრი ტულპარია - აქბუზატი. თუ შეგიძლია, სცადე მის ტარებას.

ურალმა მადლობა გადაუხადა მოხუცს და მოხუცის მიერ მითითებულ გზას გაუყვა. მან ცოტათი გაიარა ურალში და დაინახა ის ნახირი, რომელზეც მოხუცი ლაპარაკობდა და ამ ნახირში დაინახა აქბუზატი. ურალი რამდენიმე ხანს გატაცებით უყურებდა თეთრ ტულპარს, შემდეგ კი ნელა მიუახლოვდა ცხენს. აკბუზატს ოდნავი შეშფოთება არ გამოუჩენია. ურალმა ჩუმად მოხვია ცხენს და სწრაფად გადახტა ზურგზე. აკბუზატი გაბრაზდა და ბატირი ისეთი ძალით გადააგდო, რომ ურალი წელამდე მიწაში შევიდა. ურალი მთელი ძალით ამოხტა მიწიდან და ისევ ცხენზე გადახტა. აკბუზატმა ისევ დააგდო ურალი. ამჯერად გმირი მიწაში შევიდა მუხლებამდე. ურალი ისევ ავიდა, ტულპარზე გადახტა და ისე მიეჯაჭვა, რომ აკბუზატმა, რაც არ უნდა ეცადა, ვერ გადააგდო. ამის შემდეგ აკბუზატი ურალებთან ერთად გაიქცა ცოცხალი წყაროსკენ მიმავალ გზაზე. თვალის დახამხამებაში აკბუზატი ფართო მინდვრებში, კლდოვან უდაბნოებსა და კლდეებში გავარდა და ბნელ ტყის შუაგულში გაჩერდა. და აკბუზატმა ურალის ადამიანურ ენაზე უთხრა:

მივედით გამოქვაბულთან, რომელშიც ცხრათავიანი დევა წევს და ცოცხალი წყაროს გზას იცავს. თქვენ მოგიწევთ მასთან ბრძოლა. აიღე სამი თმა ჩემი მანედან. როგორც კი დაგჭირდები, ეს სამი თმები ჩამოვარდება და მაშინვე შენს წინაშე გამოვჩნდები.

ურალმა ცხენის ქანიდან სამი თმა აიღო და აკბუზატი მაშინვე გაქრა მხედველობიდან.

სანამ ურალები აინტერესებდათ სად წასულიყვნენ, გამოჩნდა ძალიან ლამაზი გოგონა, რომელმაც მოხრილი უზარმაზარი ტომარა აიღო ზურგზე. ურალმა გააჩერა გოგონა და ჰკითხა:

მოიცადე, სილამაზე. სად მიდიხარ და რა გიჭირავს ჩანთაში?

გოგონა გაჩერდა, ჩანთა მიწაზე დადო და აცრემლებული თვალებით უამბო ურალს თავისი ამბავი:

მე მქვია ყარაგაში. ბოლო დრომდე მშობლებთან ვიზრდებოდი, თავისუფლად, ტყის ირემივით და არასდროს არაფერი მითქვამს უარი. მაგრამ რამდენიმე დღის წინ მე გამიტაცა ცხრათავიანმა დევამ მისი ცხრა ბელობის გასართობად. ახლა კი, დილიდან საღამომდე, მათ მდინარის კენჭებს ჩანთებში ვატარებ, რომ ამ კენჭებს ეთამაშონ.

ნება მომეცით, ლამაზო, მე თვითონ ავიტან ამ ჩანთას“, - თქვა ურალმა.

არა, არა, ჰეი, არც იფიქრო ჩემს გაყოლებაზე, - შიშით ჩასჩურჩულა ყარაგაშმა, - როგორც კი დევ დაგინახავს, ​​მაშინვე გაანადგურებს.

მაგრამ ურალმა დაჟინებით მოითხოვა საკუთარი თავი და ქვების ტომარა ცხრათავიანი დევის შვილებს მიუტანა. როგორც კი ურალმა კენჭები გადაყარა დევის ლეკვების წინ, მათ დაიწყეს თამაში, კენჭებს ესროდნენ და ესროდნენ ერთმანეთს. და სანამ ეს ლეკვები თავიანთი თამაშით იყვნენ დაკავებულნი, ურალმა აიღო ცხენის თავის ზომის ქვა, დაკიდა თოკზე უახლოეს ხეზე და ჩუმად გაემართა გამოქვაბულისკენ, რომლის წინ ცხრათავიანი დევა იწვა.

დევას შვილებს ყველა ქვა ძალიან სწრაფად გაუვარდათ. შემდეგ მათ დაინახეს ხეზე ჩამოკიდებული დიდი ქვა. ერთ-ერთი მათგანი, დაინტერესებულმა, ქვას დაარტყა. აკოცა და ბეკვს თავში დაარტყა. დევის ბელი გაბრაზდა და ქვას ისევ მთელი ძალით დაარტყა. მაგრამ ამჯერად ქვა ისეთი ძალით მოხვდა, რომ კუს თავი კვერცხის ნაჭუჭივით გაიყო. მისმა ძმამ ეს რომ დაინახა, შურისძიება გადაწყვიტა და ბრაზისგან ქვასაც დაარტყა. მაგრამ მასაც იგივე ბედი ეწია. და ზუსტად ასე, ერთმანეთის მიყოლებით, ცხრათავიანი დევის ცხრავე შვილი გარდაიცვალა.

როდესაც ურალი გამოქვაბულს მიუახლოვდა, დაინახა, რომ ცხრათავიანი დევა სწორედ გამოქვაბულის წინ იწვა გზაზე და ირგვლივ ყველაფერი ადამიანის ძვლებით იყო მოფენილი. ურალმა შორიდან დაიყვირა:

ჰეი, დევ, გზა დაუთმე, მე მივდივარ ცოცხალი წყაროსკენ.

მაგრამ დევი არც კი განძრეულა და განაგრძო იქ წოლა. ისევ დაიყვირა ურალმა. შემდეგ დეველოპერმა ერთი ამოსუნთქვით მიიზიდა ურალი თავისკენ. მაგრამ ურალს არ შეეშინდა და დევას დაუძახა:

ვიბრძოლებთ თუ ვიბრძოლებთ!?

დევს უკვე ბევრი მამაცი ბიჭი ჰყავდა ნანახი და ამიტომ არც თუ ისე გაკვირვებული იყო.

- არ მაინტერესებს, - თქვა მან, - რაც სიკვდილი გინდა, მოკვდე, ისე მოკვდები.

ისინი ავიდნენ ყველაზე მაღალ ადგილზე და დაიწყეს ბრძოლა. იბრძვიან, იბრძვიან, ახლა შუადღეს მზე უახლოვდება და ისევ ჩხუბობენ. ასე რომ, დეველოპერმა ჩამოაგდო ურალი მიწიდან და გადააგდო. ურალი წელის სიღრმემდე ჩაიძირა მიწაში. დევმა გაიყვანა იგი და კვლავ დაიწყო ბრძოლა. აქ დევმა კვლავ აწია და ესროლა ურალი. ურალი კისერამდე მიწაში შევიდა. დევმა ურალი ყურებით ამოაძვრინა და მათ ბრძოლა განაგრძეს. და დღე უკვე საღამოს ახლოვდება. უკვე ბინდია და ურალი და დეველოპერები კვლავ იბრძვიან.

შემდეგ კი დევი, რომელსაც უკვე სჯეროდა მისი უძლეველობის, წამით მოდუნდა და იმ მომენტში ურალებმა დევი ისე ძლიერად დააგდეს, რომ იგი წელამდე მიწაში შევიდა. ურალმა დევი ამოიღო და ისევ ესროლა. დევი კისერამდე მიწაში შევიდა და მისი მხოლოდ ცხრა თავი დარჩა მიწის ზემოთ. ურალმა ისევ გამოიყვანა დევი და ამჯერად ისე ძლიერად გადააგდო, რომ მთელი დევი მიწისქვეშეთში შევიდა. ასე მოვიდა ბოროტი დევის დასასრული.

მეორე დღეს ღარიბმა ყარაგაშმა გადაწყვიტა ურალის ძვლები მაინც შეეგროვებინა და დაემარხა და მთაზე ავიდა. მაგრამ როცა დაინახა, რომ გმირი ცოცხალი იყო, სიხარულისგან ტიროდა. შემდეგ კი გაკვირვებულმა ჰკითხა:

სად წავიდა დევი?

”და მე დევს ამ მთის ქვეშ”, - თქვა ურალმა.

შემდეგ კი, მათგან სამი ნაბიჯის მოშორებით, მთის ქვეშ უცებ წამოვიდა ცხელი კვამლის ღრუბლები.

"რა არის ეს?" გაკვირვებულმა ჰკითხა ყარაღაშმა.

- სწორედ ამ ადგილას ჩავყარე დევა მიწაში, - უპასუხა ურალმა, - როგორც ჩანს, თავად დედამიწა ზიზღს აყენებს ამ ქვეწარმავლის საკუთარ თავში შენარჩუნებას. ამიტომ, ეს დევა სწორედ იქ იწვის, დედამიწის შიგნით და კვამლი გამოდის.

მას შემდეგ ეს მთა არ წყვეტს წვას. და ხალხმა უწოდა ამ მთას Yangantau - დამწვარი მთა.

დევასთან ურთიერთობის შემდეგ ურალი დიდხანს არ დარჩენილა მთაზე. სამი თმა რომ ამოაძვრინა, ცეცხლი წაუკიდა და აკბუზატი მაშინვე გამოჩნდა მის წინ. ყარაგაში რომ დარგეს მის წინ, ურალმა კიდევ უფრო გაიარა გზა ცოცხალი წყაროსკენ.

მათ გაიარეს ფართო მინდვრები და ღრმა ხეობები, კლდეები და გაუვალი ჭაობები, ბოლოს აკბუზატი გაჩერდა და უთხრა ურალებს:

უკვე ძალიან ახლოს ვართ ცოცხალ გაზაფხულთან. მაგრამ წყაროსკენ მიმავალ გზაზე დევს თორმეტთავიანი დევა. თქვენ მოგიწევთ მასთან ბრძოლა. აიღე სამი თმა ჩემი მანედან. როცა დაგჭირდები, გაანთე და მაშინვე მოვალ.

ურალმა ტულფარის მანედან სამი თმა ამოიღო და აკბუზატი მაშინვე გაქრა მხედველობიდან.

დამელოდე აქ, - თქვა ურალ ყარაღაშმა, - მე დაგტოვებ ჩემო კურაი. თუ ყველაფერი კარგად გამომივიდა, კურაიდან რძე ამოვა. და თუ თავს ცუდად ვიგრძნობ, სისხლი ჩამიდის.

ურალი დაემშვიდობა გოგონას და წავიდა იმ ადგილისკენ, სადაც დევი იწვა.

ახლა კი ცოცხალი წყარო უკვე წინ მიდის, კლდიდან გამოედინება და მაშინვე მიწაში ღრიალებს. გაზაფხულის ირგვლივ ადამიანის ძვლები თეთრდება. და ეს წყალი, რომელსაც შეუძლია უიმედოდ სნეულების განკურნება და ჯანმრთელი უკვდავი გახადოს, იტყუება და მას უფროსი თორმეტთავიანი დევა იცავს.

ურალმა, რომ დაინახა დევა, დაიყვირა:

ჰეი, დევ, მოვედი ცოცხალი წყლისთვის. ნება მომეცით გავიარო!

ამ დევს უკვე ბევრი მამაცი მეომარი უნახავს, ​​მაგრამ ჯერ ვერც ერთმა ვერ შეძლო მისი დამარცხება. ამიტომაც დევას ურალის ხმაზე წარბიც არ შეუხრია. ისევ იყვირა ურალმა, ამჯერად უფრო ხმამაღლა. შემდეგ დევამ გაახილა თვალები და თავისი სუნთქვით დაიწყო ურალის თავისკენ მიზიდვა. ურალს თვალის დახამხამებაც არ მოასწრო, როცა დევის წინაშე აღმოჩნდა. მაგრამ ურალებს არ შეეშინდათ და დაუპირისპირდნენ დევას:

ვიბრძოლოთ თუ ვიბრძოლოთ?

- არ მაინტერესებს, - უპასუხა დევიდმა, - რაც სიკვდილი გინდა, მოკვდე, ისე მოკვდები.

კარგი, მაშინ მოითმინე! - თქვა ურალმა, ამოიღო ელვისებური ხმალი და რამდენჯერმე ააფრიალა დევას თვალწინ. დევები ხმლისგან გაწვიმებული ელვისგან რამდენიმე წამითაც კი დაბრმავდნენ.

აბა, მოითმინე! - ისევ შესძახა ურალმა და მახვილით სათითაოდ დაიწყო დევას თავების მოკვეთა.

და ყარაგაშმა ამ დროს, თვალის მოშორების გარეშე, შეხედა კურაის, რომელიც ურალებმა მიატოვეს. დაინახა კურაიდან რძე წვეთოვანი და ძალიან გაუხარდა.

აქ, თორმეტთავიანი დევის სასოწარკვეთილი ღრიალის გაგონებაზე, ყველა პატარა დევმა დაიწყო მის დასახმარებლად მისვლა. მაგრამ ურალის ხელში მახვილი აგრძელებდა ჭრას მარჯვნივ და მარცხნივ და ურალის ხელმა არ იცოდა დაღლილობა. როგორც კი დევების მთელი ეს შეკვრა ნაწილებად გაანადგურა, გამოჩნდა სხვადასხვა პატარა ბოროტი სულების მრავალფეროვნება - ჯინები, გობლინები, ღობეები. მათ მთელი ბრბო ისე დააჭირეს ურალზე, რომ ყარაგაშთან დარჩენილი კურაიდან სისხლი წამოუვიდა.

ყარაგაშმა სისხლის დანახვისას შეშფოთდა. შემდეგ კი, ორჯერ დაუფიქრებლად, აიღო კურაი და დაიწყო ყურისთვის უსიამოვნო მელოდიის დაკვრა, რომელიც მოისმინა ცხრათავიანი დევის მონობის დროს. და გამოდის, რომ ეს არის ყველაფერი, რაც პატარა ბოროტ სულებს სჭირდებათ. მშობლიური მელოდიის მოსმენის შემდეგ, მათ დაივიწყეს ყველაფერი მსოფლიოში, დაიწყეს ცეკვა. ურალებმა, ისარგებლეს ამ შესვენებით, დაამარცხეს მთელი ეს შეკვრა და წავიდნენ ცოცხალ წყაროსთან მისი წყლის გამოსაყვანად. მაგრამ წყაროს რომ მიუახლოვდა, დაინახა, რომ წყარო დამშრალი იყო და მასში წვეთი წყალიც არ იყო დარჩენილი. ყველა ეს დევები და სხვა ბოროტი სულები სვამდნენ წყაროს მთელ წყალს, რათა ეს წყალი არასოდეს მისწვდომოდა ადამიანებს. ურალი დიდხანს იჯდა მშრალ წყაროსთან, მაგრამ რამდენიც არ უნდა ელოდა, კლდიდან ერთი წვეთი წყალიც არ გადმოუვარდა.

ურალი ძალიან შეწუხდნენ. მაგრამ მაინც, ის ფაქტი, რომ ურალებმა დაამარცხეს ყველა ეს დევები, ნაყოფი გამოიღო. ტყეები მაშინვე გამწვანედა, ჩიტებმა დაიწყეს სიმღერა, ბუნება გაცოცხლდა, ​​ღიმილი და სიხარული გამოჩნდა ხალხის სახეებზე.

ურალმა კი ყარაღაშს აკბუზატზე წინ დაუსვა და უკანა გზაზე გაიქცა. და იმ ადგილას, სადაც ურალებმა დატოვეს მის მიერ მოჭრილი დევების სხეულების გროვა, გამოჩნდა მაღალი მთა. ხალხმა დაარქვა ამ მთას იამანტაუ. და დღემდე არაფერი იზრდება ამ მთაზე, არც ცხოველები არიან და არც ფრინველები.

ურალი დაქორწინდა ყარაგაშზე და მათ დაიწყეს ცხოვრება მშვიდობიანად და ჰარმონიაში. და მათ შეეძინათ სამი ვაჟი - იდელი, იაიკი და საყმარი.

და სიკვდილი ახლა იშვიათად მოდიოდა ამ ქვეყნებში, რადგან მას ეშინოდა ურალის ელვისებური მახვილის. ასე რომ, მალე იმდენი ხალხი გაჩნდა ამ მხარეებში, რომ მათ აღარ ჰქონდათ საკმარისი წყალი. ურალმა, რომ დაინახა ეს, ამოიღო თავისი ყოვლისმომცველი ხმალი გარსიდან, სამჯერ ააფრიალა თავზე და მთელი ძალით დაარტყა კლდეს.

”აქ იქნება დიდი წყლის დასაწყისი”, - თქვა ურალმა.

შემდეგ ურალმა დაურეკა თავის უფროს ვაჟს, იდელს და უთხრა:

წადი, შვილო, სადაც თვალები გიყურებს, იარე ხალხში. მაგრამ არ დაბრუნდე, სანამ ღრმა მდინარეს არ მიხვალ.

და იდელი წავიდა სამხრეთით, დატოვა ღრმა კვალი მის უკან. და ურალმა თავისი შვილი ცრემლიანი თვალებით დაინახა, რადგან ურალმა იცოდა, რომ მისი ვაჟი აღარასოდეს დაბრუნდებოდა.

იდელი მიდის წინ, მიდის, შემდეგ კი მარჯვნივ უხვევს და დასავლეთისკენ მიდის. იდელმა თვეები და წლები დადიოდა და ბოლოს მის წინ დიდი მდინარე დაინახა. იდელი უკან გაბრუნდა და დაინახა, რომ მის კვალდაკვალ ფართო მდინარე მოედინებოდა და იმ მდინარეში დაიწყო დინება, სადაც იდელი იყო მოსული. ასე გაჩნდა სიმღერებში განდიდებული მშვენიერი მდინარე აგიდელი.

იმავე დღეს, როდესაც იდელი შორეულ მოგზაურობაში გაემგზავრა, ურალმა დანარჩენი ვაჟები იმავე მდგომარეობაში გაგზავნა გზაზე. მაგრამ ურალის უმცროსი ვაჟები ნაკლებად მომთმენები აღმოჩნდნენ. მთელი გზა მარტო გასვლის გამძლეობა არ ჰქონდათ და ერთად გადაწყვიტეს. მაგრამ, როგორც არ უნდა იყოს, ხალხი სამუდამოდ დარჩა არა მარტო იდელის, არამედ იაიკისა და საყმარის მადლიერი და დიდხანს სიცოცხლე უსურვა ურალებს ასეთი დიდებული შვილების აღზრდისთვის.

მაგრამ ურალს, რომელიც უკვე დაასრულა თავისი ცხოვრების ასი პირველი წელი, დიდხანს არ მოუწია სიცოცხლე. სიკვდილი, რომელიც დიდხანს ელოდა ურალის სრულ დასუსტებას, ძალიან ახლოს მიუახლოვდა მას. ახლა კი ურალი თავის სასიკვდილო კალაპოტზე წევს. ხალხი ყველა მხრიდან შეიკრიბა, რათა დაემშვიდობნენ საყვარელ გმირს. შემდეგ ხალხში შუახნის კაცი გამოჩნდა, ურალისკენ გაემართა და თქვა:

შენ, ჩვენი მამა და ჩვენი ძვირფასო გმირი! იმავე დღეს, როცა შენს საწოლზე დადექი, ხალხის თხოვნით მივედი ცოცხალ წყაროსთან. აღმოჩნდა, რომ ჯერ მთლად გამხმარი არ იყო და იქ ჯერ კიდევ ცოცხალი წყალი იყო დარჩენილი. შვიდი დღე და შვიდი ღამე ვიჯექი ცოცხალ წყაროსთან და წვეთ-წვეთ ვაგროვებდი მისი წყლის ნარჩენებს. და ასე მოვახერხე ცოცხალი წყლის ამ რქის შეგროვება. ჩვენ ყველა გთხოვთ, ჩვენო ძვირფასო გმირო, დალიეთ ეს წყალი უკვალოდ და იცხოვრეთ მარადიულად, სიკვდილის გარეშე, ყველა ხალხის ბედნიერებისთვის.

ამ სიტყვებით მან ურალის რქა გადასცა.

დალიე ბოლო წვეთი, ურალის გმირო! - ჰკითხეს გარშემომყოფებმა.

ურალი ნელ-ნელა ფეხზე წამოდგა, მარჯვენა ხელში ცოცხალი წყლის რქა აიღო და თავი დახარა და ხალხისადმი მადლიერება გამოხატა. შემდეგ მან ეს წყალი ირგვლივ დაასხა და თქვა:

მე მარტო ვარ, ბევრნი ხართ. მე კი არა, ჩვენი სამშობლო უნდა იყოს უკვდავი. და შეიძლება ადამიანებმა იცხოვრონ ბედნიერად ამ დედამიწაზე.

და ირგვლივ ყველაფერი გაცოცხლდა. გამოჩნდნენ სხვადასხვა ფრინველები და ცხოველები, ირგვლივ ყველაფერი აყვავდა, ივსებოდა უპრეცედენტო კენკრა და ხილი, მრავალი ნაკადული და მდინარე ამოვიდა მიწიდან და დაიწყო დენა აგიდელში, იაიკსა და საყმარში.

სანამ ხალხი გაკვირვებული და აღტაცებული უყურებდა ირგვლივ, ურალი გარდაიცვალა.

ხალხმა ურალი დიდი პატივისცემით დამარხა ყველაზე ამაღლებულ ადგილას. და თითოეულმა ადამიანმა მიიტანა ერთი მუჭა მიწა თავის საფლავზე. ასე რომ, მისი საფლავის ადგილზე გაიზარდა მაღალი მთა და ხალხმა ამ მთას თავისი გმირის - ურალტაუს პატივსაცემად დაარქვა სახელი. და ამ მთის სიღრმეში ჯერ კიდევ ინახება ურალის ბატირის წმინდა ძვლები. ამ მთის ყველა უთვალავი საგანძური ურალის ძვირფასი ძვლებია. და რასაც ჩვენ დღეს ზეთს ვუწოდებთ, არის გმირის არასოდეს გამშრალი სისხლი.



მსგავსი სტატიები
 
კატეგორიები